Vystopia and the social media detox

Nederlandse Versie

In this article, I’ll explain the term vystopia, and tell a little bit more about why I think it’s good to have a social media detox every now and then, especially when being vegan.

Have you ever, as a vegan, felt despondent because you constantly see animal abuse? For example, that carton of milk in the fridge is not just milk. There’s a story of suffering behind it. The smell of bacon might instantly trigger thoughts of tormented pigs being brought to the slaughterhouse, day after day, robbed of their lives in horrible ways. And I haven’t even mentioned social media yet – the horrible pictures you might encounter on your feed day after day, stimulating people to stop eating meat. It might sound controversial, but sometimes I feel that that’s where all the trouble starts.

Nowadays, almost everyone has access to the internet. Facebook alone has 1.79 billion active users worldwide – that’s a huge amount! As a vegan, you’ve probably already had great experiences with Facebook, when you found out that there are tons of groups only for vegans, where like-minded share recipes, heart-warming stories and lovely pictures of animals they saved. But you will probably also have dealt with the downside of social media. People who put photos online from their BBQ where dead animals are exhibited on a stick. Someone who posts an Instagram-worthy photo of sushi – including raw fish that was probably skinned alive. But that’s not even the worst. In those cases, they might not know about the suffering behind eating meat. You can either choose to confront that person (in a peaceful or more confronting way) or to ignore it.

But what we often cannot ignore is the hatred that’s been projected upon vegans. Recently, an article was published by a Dutch Newspaper called “De Telegraaf”: “Vegans compete for plant-based kebab”. I was actually feeling quite happy with such news, but when I went to take a look at the comments, I instantly felt sad. Some of the comments were:

“I am fighting for a world without vegans, but I will never succeed… Oh well.”

“Jeez… There they are again. Would fat vegans eat succulents?”

“Well, I have a little problem myself. I want to eat more vegetables, but I feel sympathetic for those plants that are rooted out of the ground… So I demand an animal-based plant replacement.”

“Vegans… Everything they eat should look like meat or taste like it, or have the same name. They are hopeless.”

Kinda depressing, huh? Instead of nice, positive comments, I only encountered these kind of reactions. Strange but especially derogatory comments which are, in my opinion, completely unnecessary. Live and let live, right? Apparently not.

This is just one example of how things work in the world of social media, but many vegans will know that it can be like hell. If you come up with a well-written comment full of strong arguments and references to legitimate sources, you’ll get a verbal load of shit thrown at you, often closed with the sentence “I’ll think about you when having steak tonight”. Thanks, bro.

There are also lots of memes online where vegans are the butt of the joke. “How do you know if someone’s vegan? Don’t worry, they’ll let you know!” Because, of course, vegans are always telling everybody about their dietary preferences. And all they want to do is point a finger at you and make you feel guilty.

But is that really so?

Most vegans I know just want a better world. Not only for humans; especially for animals. Because the way it goes in this world in terms of how animals are treated is, well, outright shit. When people insult you because you’re vegan, when they share sparerib pictures because ha- that’s so hilarious, when they come up with bullshit statements (“but plants have feelings too!” – Like, many more plants die for your piece of meat, ever considered that?), it can quickly feel very discouraging.

This was what I experienced last week myself. In a WhatsApp group, I was challenged by meat eaters, and then it became an all-against-one in which I was driven into a corner and kicked with words and insults. It was too much for me. I left the group, put my smartphone away and did not touch it the first twenty-four hours. I was so fed up with the world.

And then I came across the term vystopia. I had never heard of it before, but suddenly I saw it on Facebook, of all places. Clare Mann, a vegan psychologist from Australia, coined the term in 2017.




  1. Existential crisis experienced by vegans, arising out of an awareness of the trance-like collusion with a dystopian world.
  2. Awareness of the greed, ubiquitous animal exploitation, and speciesism in a modern dystopia.

adjective; vystopian

When I read it, I thought: yes. This is really describing my current mood. In my opinion, social media contributes a lot to this feeling. I notice that I suffer a lot from FOMO (fear of missing out). I always want to keep in touch, be well-informed, know what’s going on in the world. Every single day I scroll through Facebook, which also means I’m confronted with gruesome images of the meat and dairy industries. But that’s not the only thing: I always come across angry comments from meat eaters who find it hilarious to lure vegans into their traps. Sometimes you’ll spend minutes typing a good response, in which you don’t use any personal attacks and stay calm, and then they’ll just call you names. In short; you can never do it right.

At one point I thought: why do I keep tormenting myself? Why should I spend so much time persuading people who clearly do not want to be convinced? That is why I decided to schedule social media detoxes more often. Whether it is just a day or two weeks – complete peace of mind helps me so well.

Maybe it’s time to try avoiding the trolls of the internet for good. I am going to choose for myself, and I choose to surround myself with people I care about. That they happen to be mainly vegans, vegetarians and people who are already open to the idea of it, only makes that easier.

So if I do not respond quick enough to your Facebook message, or if you feel like I’m ignoring you on Instagram – that’s not the case. I’m merely taking time for myself, stepping away from that small screen full of frustrations. And I would advise you to try and do the same, even if it’s only for a couple of hours.


In dit artikel vertel ik wat meer over de term vystopia, en waarom ik denk dat het af en toe goed is om als veganist een social media detox te houden.

Voel jij je als veganist (of misschien zelfs als vegetariër) wel eens moedeloos omdat je constant dierenleed om je heen ziet? Voor jou is een pak melk in de koelkast niet een pak melk, maar de lange lijdensweg van een koe. De geur van bacon doet je denken aan al die varkens die dag in dag uit naar de slacht gebracht en op gruwelijke wijze van het leven beroofd worden. En dan heb ik het nog niet eens gehad over social media – de verschrikkelijke beelden die je elke dag op je feed voorbij ziet komen, om mensen te overtuigen vegan te worden. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar soms denk ik dat daar juist de ellende begint.

Tegenwoordig heeft haast iedereen toegang tot het internet. Facebook alleen al heeft 1.79 miljard actieve gebruikers wereldwijd – dat is niet niks! Als vegan heb je vast al fijne ervaringen gehad met Facebook, toen je erachter kwam dat er geweldige groepen bestaan alleen voor veganisten (lees: Positivegan), waar gelijkgestemden recepten, mooie verhalen en leuke foto’s delen. Maar je zult waarschijnlijk ook met de keerzijde te maken hebben gehad. Mensen die foto’s online zetten van hun BBQ waarbij onnodig veel dode dieren tentoongesteld worden aan een stokje. Iemand die een Instagram-waardige foto post van sushi – inclusief de rauwe vis die waarschijnlijk levend gevild is. Maar dat is nog niet het ergste. Je kunt dan bij jezelf denken: zij weten niet wat voor leed erachter zit. Je kunt er dan voor kiezen om diegene te confronteren (hetzij op een vredelievende manier, hetzij op een harde manier), of om het te negeren.

Maar wat we vaak niet kunnen negeren, is de haat die op ons geprojecteerd wordt. Onlangs verscheen er een artikel van de Telegraaf: “Veganisten strijden voor plantaardige kebab”. Ikzelf word alleen maar blij van zulk nieuws, maar toen ik een kijkje ging nemen in de reacties werd ik toch wel verdrietig. Enkele reacties waren:

“Ik strijd voor een wereld zonder veganisten, maar dat gaat ook mij niet lukken… Dusja”

“Pffff, heb je ze weer…..stelletje gekkies.
Zouden dikke veganisten vetplanten eten?”

“Nou, ik heb een probleempje, wil eigenlijk wel meer groente eten… maar vind het zo zielig voor die planten die met de wortel uit de grond gerukt worden… dus ik eis een dierlijke plant vervanging?”

Maar alles wat ze eten moet wel op vlees lijken of er naar smaken of de naam hebben. Echt kansloos”

In plaats van leuke, positieve reacties, kwam ik alleen maar dit soort reacties tegen. Vreemde maar vooral denigrerende reacties die mijns inziens nergens voor nodig zijn.

Dit is maar een voorbeeld van hoe het er in social-medialand aan toegaat, maar menig veganist zal weten dat het echt een hel kan zijn. Kom je aanzetten met een goed geschreven betoog vol sterke argumenten en verwijzingen naar legitieme bronnen, krijg je een verbale bak stront over je heen geflikkerd, vaak afgesloten met de zin “Ik zal aan je denken als ik vanavond een biefstukje opbak”. Thanks, bro.

Er zijn ook genoeg memes op de wereld over veganisten. “How do you know if someone’s vegan? Don’t worry, they’ll tell you!”. Want ja, veganisten staan natuurlijk áltijd met hun dieetvoorkeuren te koop. En het enige wat ze willen doen is met een vingertje wijzen en jou schuldig laten voelen.

Maar is dat écht zo?

De meeste veganisten die ik ken, willen gewoon een betere wereld. Niet alleen voor mens, maar juist ook voor dieren. Want hoe het eraan toegaat in de wereld wat betreft dieren is, nou ja, ronduit shit. Als je vervolgens uitgescholden wordt, er plaatjes van spareribs worden gedeeld en de vleeseters met flauwekulargumenten komen (“Maar planten hebben ook gevoelens!” Like, er sterven veel meer planten voor jouw stukje vlees, daar ooit over nagedacht?) dan kun je je al gauw moedeloos gaan voelen.

Dit had ik vorige week ook. In een WhatsApp groep werd ik enorm uitgedaagd, en vervolgens was het een iedereen-tegen-één waarbij ik in een hoekje gedreven werd en met woorden in elkaar geschopt werd. Het was me teveel. Ik ben uit de groep gestapt, heb mijn mobiel weggelegd en de eerste vierentwintig uur gewoon niet meer erop gekeken. Ik was er zó klaar mee.

En toen kwam ik in aanraking met de term vystopie. Ik had er nog nooit eerder van gehoord,  maar ineens kwam het uitgerekend op mijn Facebook feed langs . Clare Mann, een veganist en psycholoog uit Australië, bedacht in 2017 deze term.




  1. Existential crisis experienced by vegans, arising out of an awareness of the trance-like collusion with a dystopian world.
  2. Awareness of the greed, ubiquitous animal exploitation, and speciesism in a modern dystopia.

adjective; vystopian

Toen ik het las, dacht ik: ja. Dit beschrijft mij momenteel. Vrij vertaald een “existentiële crisis ervaren door veganisme, voortkomend uit een bewustzijn van de trance-achtige samenspanning met een dystopische wereld. Bewustzijn van de hebzucht, alomtegenwoordige exploitatie van dieren en speciesisme in een moderne dystopie”.

Voor mijn gevoel draagt social media heel erg bij aan dit gevoel. Ik merk dat ik veel lijd aan FOMO (fear of missing out, angst om iets te missen); ik wil altijd op de hoogte zijn. Dagelijks scroll ik toch best vaak door mijn Facebook feed en kom daar langs gruwelijke beelden. Maar niet alleen dat: ook comments van vleeseters die het hilarisch vinden om vegans uit de tent te lokken. Je kunt soms tien minuten bezig zijn met het typen van een goede reactie, waarin je geen persoonlijke aanvallen doet en kalm blijft, om vervolgens uitgescholden te worden. Kortom: je doet het nooit goed.

Op een gegeven moment dacht ik: waarom blijf ik mezelf zo kwellen? Waarom zou ik zoveel tijd spenderen aan het overtuigen van mensen die duidelijk niet overtuigd willen worden? Daarom heb ik besloten wat vaker een social media detox in te plannen. Of het nou een dag of twee weken is; even complete rust doet mij zo goed. Misschien wordt het ook tijd om de ‘trolls’ van het internet voor goed te vermijden. Ik ga kiezen voor mezelf, en kies ervoor om me te omringen met mensen om wie ik geef. Dat dat toevallig vooral veganisten, vegetariërs en mensen zijn die ervoor openstaan, maakt het alleen maar makkelijker.

Dus als ik niet snel genoeg antwoord geef op je Facebook bericht, of je het gevoel hebt dat ik je op Instagram aan het negeren ben: dat is niet zo. Ik heb tijd nodig voor mezelf, weg van het kleine beeldschermpje vol frustraties. En ik zou jou aanraden hetzelfde te proberen, al is het maar voor een paar uur.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s